Bibliorura

Schrijver 26 maart bij Bibliorura, bijeenkomst gratis voor leden

Door Johan de Wal
ROERMOND - Herman Koch hoort bij het kleine gezelschap van schrijvers die buiten de Nederlandse kaasstolp beroemd zijn. Hij schreef het Boekenweekgeschenk van 2017, ‘Makkelijk leven’. 26 maart is hij in Roermond vanwege het eeuwfeest van De Bibliotheek Bibliorura.
De schrijver en acteur is bij het grote publiek bekend door ‘Jiskefet’ (1990-2005), een legendarische tv-serie met absurdistische sketches, en vanwege zijn roman ‘Het diner’ (2009). Van dat boek zijn in Europa een miljoen exemplaren over de toonbank gegaan. De rechten zijn aan 55 landen verkocht.
Begin februari kwam Herman Koch in het nieuws doordat hij in Berlijn geërgerd wegliep na de Europese première van ‘The Dinner’, een filmbewerking met Richard Gere. Volgens Koch was de cynische scherpte van zijn boek vervangen door een belerend Amerikaans vingertje. “Killing”, noemde hij dat.
Op 26 maart gaat de schrijver vanaf 14:00 uur in het Roermondse Royal Theater in gesprek met Peter Winkels, aansluitend is er een signeersessie. De bijeenkomst is gratis voor Bibliorura-leden (meer info via bibliorura.nl) en kost 15 euro voor niet-leden. Als opwarmer hield ik via e-mail een kort interview met hem:
Meneer Koch, voor dit interview heb ik geen van uw boeken gelezen, ondanks dat ik me normaal goed voorbereid. U schrijft uw romans namelijk ook zonder plan. Dit leek mij wel spannend...
“Je niet goed voorbereiden op een interview lijkt mij bijna een voorwaarde. Ik heb zelf ook wel eens mensen geïnterviewd: dan had ik alleen de eerste vraag. De volgende vraag werd uitgelokt door het antwoord en zo verder. Zo werd het altijd meer een gesprek dan een interview. Geen plan, ook hier.”
Toch is gestructureerd werken, al dan niet met behulp van software, wat ze je leren bij veel schrijfcursussen...
“Ik geloof niet in gestructureerd. Iedere (aankomende) schrijver werkt weer anders. De een hangt een schema aan de muur, de ander wil het liefst zo min mogelijk weten waar hij precies aan werkt. Schrijfcursussen kunnen je wel helpen om niet in de grootste valkuilen te vallen: niet te veel uitleggen, niet te veel bijvoeglijke naamwoorden en zo nog honderd tips.”
Het ‘vrije schrijven’ kan ook wel eens averechts werken, neem ik aan; dat een beginnend verhaal u ontvlucht?
“Ja, maar dat is altijd een fijn moment, je weet dat het verhaal de macht heeft overgenomen en dat je je vanaf nu alleen nog maar in dienst van dat verhaal hoeft te stellen. ‘Maak het zo goed mogelijk, Herman,' fluistert het je in. ‘Verpest het alsjeblieft niet!’”
U hebt geen stemmetje in uw hoofd dat zegt: “Herman, begin er niet aan. Wat kun jij nou nog toevoegen aan alle wereldliteratuur bij elkaar? Herinner je de schrijvers die je inspireerden in je jeugd, denk je nou werkelijk...”
“Ik denk zelden aan de wereldliteratuur wanneer ik begin te schrijven. Als je een schuurtje in je tuin bouwt is het ook niet verstandig om aan de Sint-Pieter in Rome te denken.”
Hahaha. Goed punt.
De therapeut in ‘Makkelijk Leven’ adviseert mensen hoe ze hun problemen kunnen oplossen, maar de werkelijkheid blijkt minder maakbaar dan in zijn boeken. Wat doet u als het schrijven niet wil vlotten?
“Ik ga in de eerste plaats iets anders doen: een rondje hardlopen, een dag overslaan, een week overslaan, in het vriesvak kijken of daar nog wodka ligt, midden op de dag uit eten. En als laatste: 'niet zeuren' tegen mezelf zeggen, en gewoon doorgaan.”
Wat is volgens u de belangrijkste functie van een schrijver in deze tijd, therapeut of entertainer?
“Alsjeblieft geen therapeut!
Hoewel... Als mensen besluiten om dingen anders aan te gaan pakken nadat ze een boek hebben gelezen, dan is dat mooi meegenomen. Een boek hoeft zeker niet uitsluitend te entertainen, maar een schrijver die helemaal niet entertaint kan beter als deurwaarder aan de slag.”
Voetbal is een populaire vorm van vermaak, naast televisiekijken en social media. U schreef er diverse verhalen over. Wat fascineert u aan deze sport?
“Wanneer ik zelf aan een boek werk, is lezen niet altijd de beste ontspanning. Bij een voetbalwedstrijd op tv, vooral één waar ik niet persoonlijk bij betrokken ben, drijf ik langzaam weg van mezelf, de ideale toestand om de volgende dag weer met een frisse blik te beginnen.”
U bent een succesvol, rijk en beroemd schrijver. Beïnvloedt dat hoe en wat u schrijft?
“Nee, in het geheel niet. Behalve dat ik de tijd kan nemen voor een boek. Al moet je altijd oppassen dat je ook weer niet te veel de tijd neemt.”
In eerdere interviews geeft u soms andere antwoorden. Is dat omdat u in leven en schrijven, overlappende velden, voortdurend de werkelijkheid herformuleert?
“Altijd dezelfde antwoorden is gewoon saai en voorspelbaar. Op elke vraag zijn meerdere antwoorden mogelijk zonder dat je de waarheid geweld aandoet.”
“Dat iemand op zoek is ergens naartoe, ja? Maar of hij het vindt, is vraag twee, ja?” (Jiskefet, Johnny en Willie, De Boekwinkel, 1995)
“Ik zou het zelf niet beter kunnen formuleren.”

Expositie Interfocus in Roermondse bibliotheek

Door Johan de Wal
Roermond – De Midden-Limburgse Fotogroep Interfocus nam het Boekenweek thema ‘Verboden Vruchten’ als aanleiding voor een fotoproject. Dit resulteerde in een opmerkelijke expositie, die van 2 maart t/m 2 april in de Roermondse bibliotheek te zien is.

“Het was niet gemakkelijk. Vrijetijdsfotografen zijn meestal niet gewend om een thema systematisch uit te werken. Daarnaast gaf het onderwerp inhoudelijk aanleiding tot veel discussie”, vertelt Frans Grommen, lid van Interfocus; “Een verboden vrucht voor de één, is niet meer dan een zure vrucht voor de ander.”

“Hoeveel taboes zijn er eigenlijk nog, en wat is hun gewicht, nu gemeenschappelijke opvattingen over goed en fout steeds vaker worden ingeruild door persoonlijke? Dat wat een groep zegt voor velen minder belangrijk is dan wat hun geweten ze vertelt?

En hoe zit het met de keerzijde van de daaraan gekoppelde, hedendaagse genotzucht? Heeft die niet gezorgd voor gezondheidsschade, ontwrichting van relaties en maatschappelijke problemen?”

Via dit soort vragen heeft de Midden-Limburgse fotoclub het thema ‘Verboden vruchten’ in drie sessies op creatieve wijze verkend. 9 februari was intern de deadline. Vervolgens zijn en petit comité in 2 rondes 10 foto’s geselecteerd uit in totaal 67 inzendingen.

Drugs & seks
De geselecteerde werken zijn divers wat betreft concept, visie en technische uitwerking. Niet zo vreemd, zegt Frans, gezien de verschillende drijfveren en voorkeuren onder de leden voor vormen, stijlen en werkwijzen. Opmerkelijk is de voorkeur voor drugs en seks of erotiek ten opzichte van geweld en kennis gerelateerde insteken.

Guusje Everaerts –Wolfs bijvoorbeeld, heeft in twee composities gespeeld met de ketenende werking van drugs, de keerzijde van de chemische betovering. Het abstracte werk, met een appel (kennis) en een ketting (verslaving), is het krachtigst. In die afbeelding verdwijnt de werkelijkheid in een bubbelend niets, zoals opgeloste heroïne die in een lepel wordt verwarmd.

Maggy Maassen-Reder denkt bij verboden vruchten ook aan drugs. Haar meest opvallende foto is gemaakt vanuit het perspectief van een (harddrugs)gebruiker die alleen nog het versneden poeder op de handspiegel scherp ziet; een verhaal over focus en vertekening.

Marc van Ingen koos voor de seksuele invalshoek. Hij stelt ogenschijnlijk het proces van beeldvorming ter discussie met een foto van een man die het vrouwenbeen van een groot standbeeld omarmt. Een foto van Hub. Tonnaer, met een bewogen man voor een naakte graffiti reuzin, kan op soortgelijke wijze worden geïnterpreteerd.

Van Frans zijn maar liefst drie inzendingen geselecteerd. Zijn impressionistische foto van papaverbollen, met een groep en een eenling, is bijzonder. Deze doet denken aan de waterlelie schilderijen van Claude Monet.

Kijken & zien
De 10 geselecteerde foto’s laten iets zien en geven te denken. Dat kenmerkt het werk van een fotograaf, volgens Frans: “Er is een hemelsbreed verschil tussen plaatjes schieten en een doordacht beeld opbouwen dat een verhaal vertelt en een emotie overbrengt. Het laatste vereist een enorm creatief denkvermogen.”

Bij fotoclubs als Interfocus leren vrijetijdsfotografen het onderscheid tussen kijken en zien. Daarnaast biedt de Fotobond ondersteuning, onder meer via begeleiding van nieuwe leden door ervaren mentoren.

Frans is voorzitter van de afdeling Limburg, waarbij in totaal 36 clubs zijn aangesloten. De laatste jaren kiezen volgens hem steeds meer vrouwen voor vrijetijdsfotografie, mogelijk doordat de techniek minder een belemmerende factor is geworden.

Online reserveren met opzet niet mogelijk

Door Johan de Wal
Posterholt – De nieuwe bibliotheek in dorpshuis De Beuk in Posterholt gaat 6 april open. Je kunt er mensen ontmoeten en boeken lenen. Het belangrijkste doel is ‘het versterken van het sociale gebeuren’, vertelt Martin Palmen.

Posterholt – De nieuwe bibliotheek in dorpshuis De Beuk in Posterholt gaat begin april open. Je kunt er mensen ontmoeten en boeken lenen. Het belangrijkste doel is ‘het versterken van het sociale gebeuren’, vertelt Martin Palmen.

Martin is bestuurslid van Stichting Activiteiten De Beuk i.o., die mogelijk maakt dat De Beuk straks functioneert als brede maatschappelijke voorziening 2. “Posterholt heeft een actief verenigingsleven, maar er is een grote groep die daar geen gebruik van maakt. Die willen wij bereiken.”

Het eerste project, de open bibliotheek, is bedoeld voor alle inwoners van Posterholt, senioren en jongeren van middelbareschoolleeftijd in het bijzonder. Kinderen kunnen namelijk al terecht in de bibliotheek van basisschool De Draaiende Wieken, waar leesconsulenten van De Bibliotheek Bibliorura begeleiding bieden.

De bibliotheek in de bovenzaal van De Beuk is open op dinsdag- en donderdagmiddag van 13.30 tot 15.30 uur. Je kunt er gratis koffie en thee drinken, en er komt, door sponsoring van Bibliorura, een leestafel met populaire tijdschriften van het type dat je in de leesmap vindt.

Ook kun je er kranten lezen. “Daarvoor gaan we een oproep doen: heb je thuis de krant uitgelezen, doe hem dan bij ons in de brievenbus. Een krant van een dag oud, bevat nog heel veel waardevolle informatie.”

Eigen app
De collectie wordt ook met inbreng vanuit de gemeenschap bijgewerkt, na selectie aan de poort. “We zeggen er eerlijk bij: de kans bestaat, dat je hele doos boeken naar de harmonie gaat.” (Harmonie Wilhelmina verzorgt in Posterholt het oud papier.)

De boekenverzameling, een cadeau van Bibliorura, beslaat op dit moment 1.200 romans en 100 grootletterboeken. Ze is via de barcode van het ISBN in kaart gebracht. Een vrijwilliger heeft hiervoor een eigen app ontwikkeld. Hierdoor kon de complete collectie in slechts 6 uur worden geregistreerd.

Na het uitlenen via een barcodescanner wordt de database automatisch bijgewerkt. De klant krijgt een uitdraai mee met daarop alle gegevens, inclusief de datum waarop het boek moet zijn teruggebracht.

Vertellen
De database staat ook online (http://www.ccdebeuk.nl/bieb).“Zo kunnen mensen zien welke boeken zijn uitgeleend en wanneer ze beschikbaar zijn. Online reserveren is met opzet niet mogelijk; het is de bedoeling dat de mensen naar De Beuk komen.” Daar komen overigens ook 4 digitale werkplekken waar leners gebruik van kunnen maken.

De volgende projecten van de Stichting Activiteiten De Beuk i.o. staan al op stapel. Zo zijn een Repair Café en een helpdesk voor computers en smartphones gepland. Ook bij deze activiteiten staat het sociale contact voorop, vertelt Martin: “Niet: brengen, morgen afhalen en klaar. Maar: erbij blijven, meekijken, een schroevendraaier aanreiken en vertellen met die persoon.”

Voorwaarde voor elk project, is dat de ruimte na gebruik leeg wordt opgeleverd. “De ene dag is hier de bibliotheek, de andere dag wordt er gekookt of gedanst. Als de bibliotheek gesloten is, staat alles in de berging. Onze 6 boekenkasten zijn daartoe verrijdbaar gemaakt door enkele van onze 18 vrijwilligers.

Het werkt goed. Nog liever zouden we beneden zitten, vanwege de betere toegankelijkheid voor mensen met een handicap. Er is nu wel een stoeltjeslift, maar dat is niet ideaal.” Iets om op termijn eens met de gemeente te bespreken, zegt Martin.

Voorbereidingen doorstart bibliotheek Berg in volle gang
Uit liefde voor het boek
Door Johan de Wal
St. Odiliënberg – Tientallen vrijwilligers werken op dit moment aan een doorstart van de bibliotheek in St. Odiliënberg. Er komt heel wat bij kijken, vertelt initiatiefneemster Afra Simons.
Drie weken is er volgens haar in het dorp geknoterd toen in november bekend werd dat de lokale bibliotheek begin dit jaar dicht ging.
Afra is actief in de vrijwilligersbibliotheek van Montfort en voorzitter van De Leeskring Sint Odiliënberg. Voor haar zijn boeken, naast eten en drinken, primaire levensbehoeften. Ze geeft zich dan ook niet zomaar gewonnen als het slechte nieuws bekend wordt.
In december gaat ze op bezoek bij Lidy Vos van De Bibliotheek Bibliorura; wat als zij de voormalige nevenvestiging na 1 januari met een groep vrijwilligers overneemt? Met een afhaalpunt voor Bibliorura?
Het gesprek verloopt ‘uitstekend’ en Afra kan aan de slag. In de verlaten bibliotheek naast sporthal De Roerparel staan 27 kasten op haar te wachten met 3.200 afgeschreven boeken. Ook een computer met internet, tafels, stoelen, een koffieapparaat en een magnetron krijgt de nieuwe bibliotheek cadeau.
Organisatie
“Dankzij toezeggingen van Bibliorura kon ik gemakkelijk vrijwilligers vinden en was een vliegende start mogelijk”, vertelt Afra. Sinds 19 januari zijn zij en de overige 26 vrijwilligers bezig om de boekenverzameling door te werken en het bibliotheekproces te organiseren. “We hebben de collectie al een paar keer door onze handen laten gaan. Logistiek is het een behoorlijke klus.”
Vervolgens zijn in drie vergaderingen keuzes gemaakt over de fysieke organisatie (op genre), de catalogus (in de cloud) en de registratie van uitleningen (kaartenbak & stempelvel per boek). Ook is nagedacht over een driemaandelijks rooster voor de vrijwilligers.
Er moesten ook kleine inkopen worden gedaan. Voor ‘ongeveer 100 euro’ heeft Afra intussen aan boodschapjes voorgeschoten; gekleurd papier (verknipt tot kaarten in de kaartenbak), koffie, zakjes suiker, zakjes melk, pakken printpapier, ’pennen had ik nog zat’, plakband...
Een bedrijf sponsorde eerder al een printer. Het ontbreekt de toekomstige bieb in Berg nog aan lage, vrijstaande boekenkasten, banken, gemakkelijke stoelen en ‘wat leuks aan de muur’. “Daarvoor gaan we kijken bij de kringloopwinkel.”
Plannen
Afra hoopt dat de nieuwe bibliotheek in maart open kan gaan, maar een datum wil ze nog niet noemen. “We gaan pas open, als we er klaar voor zijn.” In gedachten is ze echter al veel verder. Zo denkt ze, bij wijze van service, aan reservering via de computer voor Bibliorura-leden die dat thuis niet kunnen.
Om te zorgen voor voortdurende uitbreiding van de collectie, zou het mooi zijn als ze vaker afgeschreven boeken van Bibliorura mogen ontvangen. Dit ter aanvulling op de tweedehands boeken die door particulieren worden ingebracht.
Het gebouw waar de bibliotheek zit, moet een ‘brede maatschappelijk voorziening’ worden. Samenwerking met derden ligt dan ook voor de hand. Afra heeft ideeën genoeg: “Ik denk onder meer – in samenwerking met Bibliorura - aan lezingen, culturele bijeenkomsten, filmavonden, discussieavonden, informatieavonden en voorleesbijeenkomsten voor kinderen.”

Roermond – Taal is het toegangskaartje tot onze samenleving. In het Taalcafé van de Roermondse bibliotheek leren mensen beter Nederlands spreken. De belangstelling is groot. Alleen de taalzwakkere Nederlanders laten het vooralsnog afweten.


Het project is in december door De Bibliotheek Bibliorura gestart in samenwerking met het Gilde Roermond, dat via het project SamenSpraak ‘taalmaatjes’ koppelt aan taalcoaches. Daarnaast zijn er diverse hulporganisaties betrokken, zoals VluchtelingenWerk Roermond, dat weer eigen taalcoaches heeft.
Toch is het niet zo overgeorganiseerd als het lijkt. Cindy Tholen van Bibliorura: “Het is eigenlijk heel simpel: heb je een taalachterstand, dan kun je hier elke tweede donderdag van de maand tussen 10.00 en 12.00 uur met anderen je Nederlands oefenen. Zo leer je de taal beter spreken en kun je nieuwe mensen ontmoeten.”
Het concept werkt, zo blijkt uit de bezoekersaantallen. Trok de eerste sessie in december nog 32 mensen (van wie 21 met een taalachterstand), vandaag, tijdens de bijeenkomst van februari, zijn dat er alweer 5 meer. In de afgeladen Gabriël Gorriszaal wordt druk gepraat, soms met een spel Lingo, een verkiezingskrant of een thematisch kaartspel als aanleiding.

Gratis
We schuiven aan bij Sunay Arkel uit Turkije. Zij woont 23 jaar in Nederland. Na aankomst kwam het er niet van om Nederlands te leren, sinds haar scheiding in 2001 moet ze wel. Intussen zit ze 7 jaar in de ouderraad van basisschool De Zonnewijzer en ze doet vanaf 2007 vrijwilligerswerk bij Wel.kom.
Vandaag is Sunay voor het eerst bij het Taalcafé. Ze vermaakt zich prima. “En de koffie en thee zijn gratis hahaha.” Twee tafels verderop treffen we Thuvaraka Devi Thurai Singam uit Sri Lanka. Selvi, zoals ze wordt genoemd, woont 13 jaar in Nederland en volgt eens per week taalles in Zalencentrum De Donderie. Ook bezoekt ze twee keer per week de bibliotheek.

Hartelijk
Selvi moet Nederlands leren, vindt haar puberdochter. Zij schaamde zich dood toen haar moeder werd gevraagd naar de kleur van een appel, de juiste kleur niet kon noemen en daarom maar de kleuren begon op te lepelen die ze wel kent: zwart, bruin... Daar kan Selvi dan weer hartelijk om lachen.
Ook vanuit haar werk wordt taalonderwijs aangemoedigd: “Ik werk bij Sekisui. Daar spreek ik Nederlands en Engels door elkaar.” Selvi lacht. “Twee maanden geleden was er daar die grote brand, en toen kon ik niet goed zeggen wat ik wilde. Er is niets gebeurd, maar ze hebben wel gezegd dat ik beter Nederlands moet leren.”

Welkom
De meeste bezoekers vanmorgen, zijn buitenlandse vrouwen. Er zijn ook een paar mannen van niet-Nederlandse afkomst. Het lijkt daarmee een activiteit voor allochtonen, maar schijn bedriegt, vertelt Paul Monod de Froideville van Service Gilde Roermond. “We hebben in Roermond zo’n 6.000 taalzwakkeren van Nederlandse afkomst en ook zij zijn in het Taalcafé van harte welkom!”
Paul denkt dat onbekendheid de reden is waarom deze groep tot nu toe ondervertegenwoordigd is. Cindy: “Aan de andere kant: deze mensen kunnen zich vaak goed redden in spreektaal en hebben vooral moeite met begrijpend lezen, dan heb je minder aan een Taalcafé.”
Misschien komt het doordat veel van dit soort initiatieven binnen zijn, oppert Cobie Berghuis-Post. Zij heeft daarom onlangs met drie buitenlandse vrouwen het project ‘Samen Buiten’ opgezet. Taalzwakkeren gaan daarbij in groepjes stad en natuur verkennen. “Meer informatie volgt binnenkort op de site van Service Gilde Roermond.” Door Johan de Wal
[foto De Bibliotheek Bibliorura]

Marianne Rietjens van de Blokhutbib Vlodrop:
‘Het leesplezier staat voorop’


Door Johan de Wal

Vlodrop – De gemeente Roerdalen heeft het bibliotheekwerk afgebouwd, maar veel inwoners laten het er niet bij zitten. In diverse dorpen in de gemeente zijn intussen vrijwilligersbibliotheken opgericht. Bijvoorbeeld in Vlodrop, waar we spreken met vrijwilligster Marianne Rietjens.

“De bibliotheek in Vlodrop was jaren een ondergeschoven kindje”, legt zij uit. “Hij heeft lange tijd bij het Groene Kruis gezeten en vervolgens in de Roerhal. Daarna was hij weg. Voor kinderen is er de schoolbibliotheek in basisschool Sint Martinus, volwassenen moeten naar Roermond. Niet ideaal, zeker voor mensen zonder eigen vervoer.”
Sinds april zit de bibliotheek in De Blokhut, vanaf november wordt daar volop aandacht aan besteed, onder meer in het Vlorps Blaedsje en via Facebook. Die maand ook, kwamen er met subsidie van de gemeente nieuwe steigerhouten boekenkasten bij. Er is nu plankruimte voor maar liefst 1500 boeken. Daarnaast is er een aparte kast waar leden van De Bibliotheek Bibliorura bestelde boeken kunnen afhalen.

Leesplezier
Door de nieuwe kasten kon de collectie worden verdubbeld. De verse boeken zijn allemaal vanuit de gemeenschap aangedragen, met dozen tegelijk. Bij de inhoudelijke selectie is rekening gehouden met wat de mensen in Vlodrop willen, en dat is ontspannen met een goed boek, weet Marianne: “Het leesplezier staat voorop.”
Informatieve boeken, bijvoorbeeld over tuinieren of koken, vind je dan ook niet in deze vrijwilligersbibliotheek. De planken in De Blokhut staan vol met werken die lekker weglezen. Boeken waarmee je je in de winter lekker op de bank nestelt of in de zomer op het strand de drukte ontvlucht; Nicci French, John Grisham etc..

Vertrouwen
Voor het lezen is er een kleine loungehoek. Verder is er een vergadertafel met damesbladen die over de datum zijn – gratis mee te nemen. Aan de enige vrije wand hangt een groot scherm. Als de collectie groeit, komen daar misschien ook nog boekenkasten, vertelt Marianne.
Zij is hier elke donderdagochtend, maar ook op andere dagen kun je haar in het gebouw treffen; ze is met prepensioen en in De Blokhut is altijd wat te doen, zowel voor senioren als voor jongeren. Op dinsdagmiddag is haar collega Debbie Eyckenlenberg de vrijwillige bibliothecaresse van dienst.
‘De Blokhutbib Vlodrop’ is maandag tot en met vrijdag geopend van 10.00 tot 12.00 uur, en op dinsdag- en donderdagmiddag van 14.00 tot 17.00 uur.

Alles is laagdrempelig en eenvoudig. Een boek lenen als Marianne of Debbie er niet zijn, is ook geen kunst: je pakt het boek uit de kast, noteert de titel in het schrift dat op tafel ligt, en je bent klaar. Marianne: “Het opschrijven wordt wel eens vergeten, maar dat is niet zo erg. Hier kijken we niet zo nauw. Het lezerspubliek dat hier komt, is het soort mensen dat je echt wel kunt vertrouwen.”

Rudie: ssoid=6ucmkc9f3t3ccp63oppkuhku44&ssokey=joomla&start=36&limitstart=36&layout=blog&id=79&sid=4d72c306-3c0b-4b69-a58f-95e9ea4f2aac