Bibliorura


Benny Lindelauf wint beide Roermondse literaire prijzen
Door Johan de Wal


Roermond –Schrijver Benny Lindelauf harkte zowel de dertigste Halewijnprijs voor schrijvers als de daaraan gelieerde Reinaerttrofee 2016 binnen. Afgelopen zondag kwam hij zijn prijzen ophalen in een goedgevulde Roermondse bibliotheek.

De Halewijnprijs, een geldbedrag en een bronzen kleinplastiek van kunstenaar Dick van Wijk, legt in het Nederlandse taalgebied een zeker gewicht in de schaal. De jury blijkt namelijk een goed oog te hebben voor onbekend talent, dat later vaak een vaste plek opeist in de spotlights.
Zo hebben Tommy Wieringa, Arthur Japin, Esther Gerritsen, Joke J. Hermsen, Erik Vlaminck, Pauline van de Ven en Peter Drehmanns de Roermondse prijs al op hun curriculum vitae mogen bijschrijven. Daarmee lijkt de Halewijnprijs een goede indicator van literaire kwaliteit.
Namens de jury vertelde voorzitter Pon Kranen zondag het verzamelde publiek waarom Benny Lindelauf won. Hij was de beste van een talententeam, dat verder dit jaar bestond uit Martin Michael Driessen, Helen Knopper, Arjaan van Nimwegen, Rashid Novaire en Philibert Schogt.

Leeftijdloos

Pon Kranen besprak diverse werken van Benny Lindelauf, wiens werk ze omschreef als ‘leeftijdloos en tijdloos’. Ze noemde hem ‘een groot schrijver’ in een uitvoerige bespiegeling met meerdere citaten en observaties.
De jury van de Halewijnprijs prees met name het gebruik van synoniemenreeksen, literaire verwijzingen, met name naar Franse schrijvers, en van leenuitdrukkingen. Het gebruik van buitenlandse woorden gebeurt volgens de jury in het werk van Benny Lindelauf zonder dat dit ‘zijn rijke, sprankelende Nederlandse schrijfstijl aantast’. “Dat kunnen alleen de echt Groten.”
De jury vergeleek de schrijver, reeds winnaar van de Nynke van Hichtumprijs, de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs en de Woutertje Pieterse Prijs, met niemand minder dan James Joyce. Ze concludeert over Benny Lindelauf: ‘De kracht van zijn stijl, zijn fantasie en zijn enorm inlevingsvermogen in mensen van alle maten en soorten tillen zijn werk naar universele waarde.’

Kunstwerken

Voordat Pon Kranen haar lofrede afstak, was het tijd voor de uitreiking van de Reinaerttrofee, de literaire scholierenprijs waar sinds dit jaar ook een kunstwerk van Dick van Wijk aan is verbonden.
Deze jury van deze prijs kiest jaarlijks een favoriet werk uit de laatste boeken van de genomineerden voor de Halewijnprijs. Meer dan dertig scholieren van Bisschoppelijk College Broekhin in Roermond lazen voor deze editie één of meerdere van de zes genomineerde werken. Om ze te motiveren, telde elk gelezen boek gelijk mee voor hun leeslijst.
Per boek schreven ze een werkstuk met een literaire beoordeling en gaven een rapportcijfer van één tot en met vijf. Dat resulteerde in zo’n vijftig teksten. Na weging van het aantal keren dat een boek werd gekozen en de hoogte van de waarderingen, kwam het laatste boek van Benny Lindelauf, ‘Hoe Tortot zijn vissenhart verloor’ (2016), als winnaar naar voren.

Schoenen

De scholierenjury van de boekenprijs werd zondag vertegenwoordigd door Lindy Simons, oud-leerling van Broekhin. Haar collega Annette van Herten was verhinderd. Zij zat vanwege haar studie in het buitenland.
In een losse presentatie, waarbij ze heur haar losdeed en haar schoenen uittrok, maakt Lindy Simons duidelijk waarom het boek van Benny Lindelauf heeft gewonnen. Via een PowerPointpresentatie met afbeeldingen en citaten, uit het winnende boek en van leden van de scholierenjury, verduidelijkte ze het oordeel.
Het komt er op neer, dat in het winnende werk het zware thema oorlog op luchtige wijze is uitgewerkt. Door het gebruik van humor en de aanvullende informatie in de fraaie illustraties van Ludwig Volbeda wordt de lezer aan het denken gezet. “Het is een boek dat je meer gaat waarderen naarmate het langer geleden is dat je uit hebt.”

Onthekken

Benny Lindelauf ging zondag niet naast z’n schoenen lopen van alle complimenten. De schrijver op sokken, hij had zijn schoenen spontaan uitgedaan toen Lindy Simons dat ook deed, was blij met alle lof.
Over de scholierenprijs zei hij: “Dit is een aanmoediging, een advies en een waarschuwing.” De waarschuwing was volgens hem om te blijven zingen, zoals in de fabel van de vos, de kraai en de kaas van Jean de La Fontaine, maar niet zijn kaas te laten vallen.
Hij prees de jury van de Halewijnprijs omdat deze als enige in Nederland over de literaire schuttinkjes heen durft te kijken en het onderscheid tussen literatuur voor kinderen, jongeren en volwassenen negeert. Dit ‘onthokken’ en ‘onthekken’ is volgens Benny Lindelauf heel waardevol, zeker nu de wereld steeds meer bezig is met ‘begrenzen en bemuren’.

 

De 82ste Boekenweek is van start gegaan en duurt nog t/m 2 april. Herman Koch, de schrijver van het Boekenweekgeschenk, was op zondag 26 maart te gast bij het Royal Theater in Roermond. De Bibliotheek Bibliorura vierde met dit schrijversbezoek het 100-jarig bestaan van de bibliotheek.

Herman Koch werd in het Royal Theater geïnterviewd door publicist Peter Winkels. Zij spraken onder andere over het Boekenweekgeschenk ‘Makkelijk leven’, een verhaal over een succesvol schrijver van zelfhulpboeken die alle zeilen moet bijzetten om zijn eigen problemen op te lossen.
Voor het publiek was er vervolgens de gelegenheid om vragen te stellen aan Herman Koch.

Na het interview werden de gasten in de foyer getrakteerd op een glas prosecco. Ook was er een boekenverkoop door Plantage Boekhandel Roermond en een signeersessie met Herman Koch.

Kijk hieronder voor een fotoverslag van het schrijversbezoek.

 

Goed nieuws! De LuisterBieb app heeft er ruim 200 nieuwe luisterboeken bij. Spannende luisterboeken van David Baldacci en Stieg Larsson en interessante hoorcolleges van Govert Schilling en Leo Samama.

Voor ieder wat wils
De LuisterBieb biedt volop luisterplezier voor jong en oud. Met honderden luisterboeken in veel genres is er voor ieder wat wils. Zo zijn er naast luisterboeken van Marion Pauw, Suzanne Vermeer, Simone van der Vlugt en Baantjer ook romans van Tommy Wieringa, Jan Siebelink, Harry Mulisch.

Jeugdboeken zijn er onder meer van Sjoerd Kuyper, Paul van Loon en Hanna Kraan. En wat denk je van luisterboeken uit populaire series als Broederband de Grijze Jager en Gossip Girl?

Verdiep jij je liever in een college over Geschiedenis, filosofie of over management (psychologie)? Dan zijn onze hoorcolleges van experts als Bas Haring, Maarten van Rossem, Midas Dekkers of Stephen Covey een aanrader.

Voor leden én niet-leden
De LuisterBieb is er voor iedereen. Een groot aantal luisterboeken is ook gratis voor niet bibliotheekleden beschikbaar. Je leent luisterboeken voor een periode van 3 weken, waarna je ze weer kunt verlengen.

Wil je meer weten over de LuisterBieb? Kijk op onlinebibliotheek.nl

Schrijver 26 maart bij Bibliorura, bijeenkomst gratis voor leden

Door Johan de Wal
ROERMOND - Herman Koch hoort bij het kleine gezelschap van schrijvers die buiten de Nederlandse kaasstolp beroemd zijn. Hij schreef het Boekenweekgeschenk van 2017, ‘Makkelijk leven’. 26 maart is hij in Roermond vanwege het eeuwfeest van De Bibliotheek Bibliorura.
De schrijver en acteur is bij het grote publiek bekend door ‘Jiskefet’ (1990-2005), een legendarische tv-serie met absurdistische sketches, en vanwege zijn roman ‘Het diner’ (2009). Van dat boek zijn in Europa een miljoen exemplaren over de toonbank gegaan. De rechten zijn aan 55 landen verkocht.
Begin februari kwam Herman Koch in het nieuws doordat hij in Berlijn geërgerd wegliep na de Europese première van ‘The Dinner’, een filmbewerking met Richard Gere. Volgens Koch was de cynische scherpte van zijn boek vervangen door een belerend Amerikaans vingertje. “Killing”, noemde hij dat.
Op 26 maart gaat de schrijver vanaf 14:00 uur in het Roermondse Royal Theater in gesprek met Peter Winkels, aansluitend is er een signeersessie. De bijeenkomst is gratis voor Bibliorura-leden (meer info via bibliorura.nl) en kost 15 euro voor niet-leden. Als opwarmer hield ik via e-mail een kort interview met hem:
Meneer Koch, voor dit interview heb ik geen van uw boeken gelezen, ondanks dat ik me normaal goed voorbereid. U schrijft uw romans namelijk ook zonder plan. Dit leek mij wel spannend...
“Je niet goed voorbereiden op een interview lijkt mij bijna een voorwaarde. Ik heb zelf ook wel eens mensen geïnterviewd: dan had ik alleen de eerste vraag. De volgende vraag werd uitgelokt door het antwoord en zo verder. Zo werd het altijd meer een gesprek dan een interview. Geen plan, ook hier.”
Toch is gestructureerd werken, al dan niet met behulp van software, wat ze je leren bij veel schrijfcursussen...
“Ik geloof niet in gestructureerd. Iedere (aankomende) schrijver werkt weer anders. De een hangt een schema aan de muur, de ander wil het liefst zo min mogelijk weten waar hij precies aan werkt. Schrijfcursussen kunnen je wel helpen om niet in de grootste valkuilen te vallen: niet te veel uitleggen, niet te veel bijvoeglijke naamwoorden en zo nog honderd tips.”
Het ‘vrije schrijven’ kan ook wel eens averechts werken, neem ik aan; dat een beginnend verhaal u ontvlucht?
“Ja, maar dat is altijd een fijn moment, je weet dat het verhaal de macht heeft overgenomen en dat je je vanaf nu alleen nog maar in dienst van dat verhaal hoeft te stellen. ‘Maak het zo goed mogelijk, Herman,' fluistert het je in. ‘Verpest het alsjeblieft niet!’”
U hebt geen stemmetje in uw hoofd dat zegt: “Herman, begin er niet aan. Wat kun jij nou nog toevoegen aan alle wereldliteratuur bij elkaar? Herinner je de schrijvers die je inspireerden in je jeugd, denk je nou werkelijk...”
“Ik denk zelden aan de wereldliteratuur wanneer ik begin te schrijven. Als je een schuurtje in je tuin bouwt is het ook niet verstandig om aan de Sint-Pieter in Rome te denken.”
Hahaha. Goed punt.
De therapeut in ‘Makkelijk Leven’ adviseert mensen hoe ze hun problemen kunnen oplossen, maar de werkelijkheid blijkt minder maakbaar dan in zijn boeken. Wat doet u als het schrijven niet wil vlotten?
“Ik ga in de eerste plaats iets anders doen: een rondje hardlopen, een dag overslaan, een week overslaan, in het vriesvak kijken of daar nog wodka ligt, midden op de dag uit eten. En als laatste: 'niet zeuren' tegen mezelf zeggen, en gewoon doorgaan.”
Wat is volgens u de belangrijkste functie van een schrijver in deze tijd, therapeut of entertainer?
“Alsjeblieft geen therapeut!
Hoewel... Als mensen besluiten om dingen anders aan te gaan pakken nadat ze een boek hebben gelezen, dan is dat mooi meegenomen. Een boek hoeft zeker niet uitsluitend te entertainen, maar een schrijver die helemaal niet entertaint kan beter als deurwaarder aan de slag.”
Voetbal is een populaire vorm van vermaak, naast televisiekijken en social media. U schreef er diverse verhalen over. Wat fascineert u aan deze sport?
“Wanneer ik zelf aan een boek werk, is lezen niet altijd de beste ontspanning. Bij een voetbalwedstrijd op tv, vooral één waar ik niet persoonlijk bij betrokken ben, drijf ik langzaam weg van mezelf, de ideale toestand om de volgende dag weer met een frisse blik te beginnen.”
U bent een succesvol, rijk en beroemd schrijver. Beïnvloedt dat hoe en wat u schrijft?
“Nee, in het geheel niet. Behalve dat ik de tijd kan nemen voor een boek. Al moet je altijd oppassen dat je ook weer niet te veel de tijd neemt.”
In eerdere interviews geeft u soms andere antwoorden. Is dat omdat u in leven en schrijven, overlappende velden, voortdurend de werkelijkheid herformuleert?
“Altijd dezelfde antwoorden is gewoon saai en voorspelbaar. Op elke vraag zijn meerdere antwoorden mogelijk zonder dat je de waarheid geweld aandoet.”
“Dat iemand op zoek is ergens naartoe, ja? Maar of hij het vindt, is vraag twee, ja?” (Jiskefet, Johnny en Willie, De Boekwinkel, 1995)
“Ik zou het zelf niet beter kunnen formuleren.”

Expositie Interfocus in Roermondse bibliotheek

Door Johan de Wal
Roermond – De Midden-Limburgse Fotogroep Interfocus nam het Boekenweek thema ‘Verboden Vruchten’ als aanleiding voor een fotoproject. Dit resulteerde in een opmerkelijke expositie, die van 2 maart t/m 2 april in de Roermondse bibliotheek te zien is.

“Het was niet gemakkelijk. Vrijetijdsfotografen zijn meestal niet gewend om een thema systematisch uit te werken. Daarnaast gaf het onderwerp inhoudelijk aanleiding tot veel discussie”, vertelt Frans Grommen, lid van Interfocus; “Een verboden vrucht voor de één, is niet meer dan een zure vrucht voor de ander.”

“Hoeveel taboes zijn er eigenlijk nog, en wat is hun gewicht, nu gemeenschappelijke opvattingen over goed en fout steeds vaker worden ingeruild door persoonlijke? Dat wat een groep zegt voor velen minder belangrijk is dan wat hun geweten ze vertelt?

En hoe zit het met de keerzijde van de daaraan gekoppelde, hedendaagse genotzucht? Heeft die niet gezorgd voor gezondheidsschade, ontwrichting van relaties en maatschappelijke problemen?”

Via dit soort vragen heeft de Midden-Limburgse fotoclub het thema ‘Verboden vruchten’ in drie sessies op creatieve wijze verkend. 9 februari was intern de deadline. Vervolgens zijn en petit comité in 2 rondes 10 foto’s geselecteerd uit in totaal 67 inzendingen.

Drugs & seks
De geselecteerde werken zijn divers wat betreft concept, visie en technische uitwerking. Niet zo vreemd, zegt Frans, gezien de verschillende drijfveren en voorkeuren onder de leden voor vormen, stijlen en werkwijzen. Opmerkelijk is de voorkeur voor drugs en seks of erotiek ten opzichte van geweld en kennis gerelateerde insteken.

Guusje Everaerts –Wolfs bijvoorbeeld, heeft in twee composities gespeeld met de ketenende werking van drugs, de keerzijde van de chemische betovering. Het abstracte werk, met een appel (kennis) en een ketting (verslaving), is het krachtigst. In die afbeelding verdwijnt de werkelijkheid in een bubbelend niets, zoals opgeloste heroïne die in een lepel wordt verwarmd.

Maggy Maassen-Reder denkt bij verboden vruchten ook aan drugs. Haar meest opvallende foto is gemaakt vanuit het perspectief van een (harddrugs)gebruiker die alleen nog het versneden poeder op de handspiegel scherp ziet; een verhaal over focus en vertekening.

Marc van Ingen koos voor de seksuele invalshoek. Hij stelt ogenschijnlijk het proces van beeldvorming ter discussie met een foto van een man die het vrouwenbeen van een groot standbeeld omarmt. Een foto van Hub. Tonnaer, met een bewogen man voor een naakte graffiti reuzin, kan op soortgelijke wijze worden geïnterpreteerd.

Van Frans zijn maar liefst drie inzendingen geselecteerd. Zijn impressionistische foto van papaverbollen, met een groep en een eenling, is bijzonder. Deze doet denken aan de waterlelie schilderijen van Claude Monet.

Kijken & zien
De 10 geselecteerde foto’s laten iets zien en geven te denken. Dat kenmerkt het werk van een fotograaf, volgens Frans: “Er is een hemelsbreed verschil tussen plaatjes schieten en een doordacht beeld opbouwen dat een verhaal vertelt en een emotie overbrengt. Het laatste vereist een enorm creatief denkvermogen.”

Bij fotoclubs als Interfocus leren vrijetijdsfotografen het onderscheid tussen kijken en zien. Daarnaast biedt de Fotobond ondersteuning, onder meer via begeleiding van nieuwe leden door ervaren mentoren.

Frans is voorzitter van de afdeling Limburg, waarbij in totaal 36 clubs zijn aangesloten. De laatste jaren kiezen volgens hem steeds meer vrouwen voor vrijetijdsfotografie, mogelijk doordat de techniek minder een belemmerende factor is geworden.

Online reserveren met opzet niet mogelijk

Door Johan de Wal
Posterholt – De nieuwe bibliotheek in dorpshuis De Beuk in Posterholt gaat 6 april open. Je kunt er mensen ontmoeten en boeken lenen. Het belangrijkste doel is ‘het versterken van het sociale gebeuren’, vertelt Martin Palmen.

Posterholt – De nieuwe bibliotheek in dorpshuis De Beuk in Posterholt gaat begin april open. Je kunt er mensen ontmoeten en boeken lenen. Het belangrijkste doel is ‘het versterken van het sociale gebeuren’, vertelt Martin Palmen.

Martin is bestuurslid van Stichting Activiteiten De Beuk i.o., die mogelijk maakt dat De Beuk straks functioneert als brede maatschappelijke voorziening 2. “Posterholt heeft een actief verenigingsleven, maar er is een grote groep die daar geen gebruik van maakt. Die willen wij bereiken.”

Het eerste project, de open bibliotheek, is bedoeld voor alle inwoners van Posterholt, senioren en jongeren van middelbareschoolleeftijd in het bijzonder. Kinderen kunnen namelijk al terecht in de bibliotheek van basisschool De Draaiende Wieken, waar leesconsulenten van De Bibliotheek Bibliorura begeleiding bieden.

De bibliotheek in de bovenzaal van De Beuk is open op dinsdag- en donderdagmiddag van 13.30 tot 15.30 uur. Je kunt er gratis koffie en thee drinken, en er komt, door sponsoring van Bibliorura, een leestafel met populaire tijdschriften van het type dat je in de leesmap vindt.

Ook kun je er kranten lezen. “Daarvoor gaan we een oproep doen: heb je thuis de krant uitgelezen, doe hem dan bij ons in de brievenbus. Een krant van een dag oud, bevat nog heel veel waardevolle informatie.”

Eigen app
De collectie wordt ook met inbreng vanuit de gemeenschap bijgewerkt, na selectie aan de poort. “We zeggen er eerlijk bij: de kans bestaat, dat je hele doos boeken naar de harmonie gaat.” (Harmonie Wilhelmina verzorgt in Posterholt het oud papier.)

De boekenverzameling, een cadeau van Bibliorura, beslaat op dit moment 1.200 romans en 100 grootletterboeken. Ze is via de barcode van het ISBN in kaart gebracht. Een vrijwilliger heeft hiervoor een eigen app ontwikkeld. Hierdoor kon de complete collectie in slechts 6 uur worden geregistreerd.

Na het uitlenen via een barcodescanner wordt de database automatisch bijgewerkt. De klant krijgt een uitdraai mee met daarop alle gegevens, inclusief de datum waarop het boek moet zijn teruggebracht.

Vertellen
De database staat ook online (http://www.ccdebeuk.nl/bieb).“Zo kunnen mensen zien welke boeken zijn uitgeleend en wanneer ze beschikbaar zijn. Online reserveren is met opzet niet mogelijk; het is de bedoeling dat de mensen naar De Beuk komen.” Daar komen overigens ook 4 digitale werkplekken waar leners gebruik van kunnen maken.

De volgende projecten van de Stichting Activiteiten De Beuk i.o. staan al op stapel. Zo zijn een Repair Café en een helpdesk voor computers en smartphones gepland. Ook bij deze activiteiten staat het sociale contact voorop, vertelt Martin: “Niet: brengen, morgen afhalen en klaar. Maar: erbij blijven, meekijken, een schroevendraaier aanreiken en vertellen met die persoon.”

Voorwaarde voor elk project, is dat de ruimte na gebruik leeg wordt opgeleverd. “De ene dag is hier de bibliotheek, de andere dag wordt er gekookt of gedanst. Als de bibliotheek gesloten is, staat alles in de berging. Onze 6 boekenkasten zijn daartoe verrijdbaar gemaakt door enkele van onze 18 vrijwilligers.

Het werkt goed. Nog liever zouden we beneden zitten, vanwege de betere toegankelijkheid voor mensen met een handicap. Er is nu wel een stoeltjeslift, maar dat is niet ideaal.” Iets om op termijn eens met de gemeente te bespreken, zegt Martin.

feed-image RSS feeds

Rudie: ssoid=pgkpgtietmcil50l0oth5qvda5&ssokey=joomla&start=30&limitstart=30&layout=blog&id=79&sid=f5c85b03-1d89-43f5-9b1e-49f87f5ff919