Bibliorura


Benny Lindelauf wint beide Roermondse literaire prijzen
Door Johan de Wal


Roermond –Schrijver Benny Lindelauf harkte zowel de dertigste Halewijnprijs voor schrijvers als de daaraan gelieerde Reinaerttrofee 2016 binnen. Afgelopen zondag kwam hij zijn prijzen ophalen in een goedgevulde Roermondse bibliotheek.

De Halewijnprijs, een geldbedrag en een bronzen kleinplastiek van kunstenaar Dick van Wijk, legt in het Nederlandse taalgebied een zeker gewicht in de schaal. De jury blijkt namelijk een goed oog te hebben voor onbekend talent, dat later vaak een vaste plek opeist in de spotlights.
Zo hebben Tommy Wieringa, Arthur Japin, Esther Gerritsen, Joke J. Hermsen, Erik Vlaminck, Pauline van de Ven en Peter Drehmanns de Roermondse prijs al op hun curriculum vitae mogen bijschrijven. Daarmee lijkt de Halewijnprijs een goede indicator van literaire kwaliteit.
Namens de jury vertelde voorzitter Pon Kranen zondag het verzamelde publiek waarom Benny Lindelauf won. Hij was de beste van een talententeam, dat verder dit jaar bestond uit Martin Michael Driessen, Helen Knopper, Arjaan van Nimwegen, Rashid Novaire en Philibert Schogt.

Leeftijdloos

Pon Kranen besprak diverse werken van Benny Lindelauf, wiens werk ze omschreef als ‘leeftijdloos en tijdloos’. Ze noemde hem ‘een groot schrijver’ in een uitvoerige bespiegeling met meerdere citaten en observaties.
De jury van de Halewijnprijs prees met name het gebruik van synoniemenreeksen, literaire verwijzingen, met name naar Franse schrijvers, en van leenuitdrukkingen. Het gebruik van buitenlandse woorden gebeurt volgens de jury in het werk van Benny Lindelauf zonder dat dit ‘zijn rijke, sprankelende Nederlandse schrijfstijl aantast’. “Dat kunnen alleen de echt Groten.”
De jury vergeleek de schrijver, reeds winnaar van de Nynke van Hichtumprijs, de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs en de Woutertje Pieterse Prijs, met niemand minder dan James Joyce. Ze concludeert over Benny Lindelauf: ‘De kracht van zijn stijl, zijn fantasie en zijn enorm inlevingsvermogen in mensen van alle maten en soorten tillen zijn werk naar universele waarde.’

Kunstwerken

Voordat Pon Kranen haar lofrede afstak, was het tijd voor de uitreiking van de Reinaerttrofee, de literaire scholierenprijs waar sinds dit jaar ook een kunstwerk van Dick van Wijk aan is verbonden.
Deze jury van deze prijs kiest jaarlijks een favoriet werk uit de laatste boeken van de genomineerden voor de Halewijnprijs. Meer dan dertig scholieren van Bisschoppelijk College Broekhin in Roermond lazen voor deze editie één of meerdere van de zes genomineerde werken. Om ze te motiveren, telde elk gelezen boek gelijk mee voor hun leeslijst.
Per boek schreven ze een werkstuk met een literaire beoordeling en gaven een rapportcijfer van één tot en met vijf. Dat resulteerde in zo’n vijftig teksten. Na weging van het aantal keren dat een boek werd gekozen en de hoogte van de waarderingen, kwam het laatste boek van Benny Lindelauf, ‘Hoe Tortot zijn vissenhart verloor’ (2016), als winnaar naar voren.

Schoenen

De scholierenjury van de boekenprijs werd zondag vertegenwoordigd door Lindy Simons, oud-leerling van Broekhin. Haar collega Annette van Herten was verhinderd. Zij zat vanwege haar studie in het buitenland.
In een losse presentatie, waarbij ze heur haar losdeed en haar schoenen uittrok, maakt Lindy Simons duidelijk waarom het boek van Benny Lindelauf heeft gewonnen. Via een PowerPointpresentatie met afbeeldingen en citaten, uit het winnende boek en van leden van de scholierenjury, verduidelijkte ze het oordeel.
Het komt er op neer, dat in het winnende werk het zware thema oorlog op luchtige wijze is uitgewerkt. Door het gebruik van humor en de aanvullende informatie in de fraaie illustraties van Ludwig Volbeda wordt de lezer aan het denken gezet. “Het is een boek dat je meer gaat waarderen naarmate het langer geleden is dat je uit hebt.”

Onthekken

Benny Lindelauf ging zondag niet naast z’n schoenen lopen van alle complimenten. De schrijver op sokken, hij had zijn schoenen spontaan uitgedaan toen Lindy Simons dat ook deed, was blij met alle lof.
Over de scholierenprijs zei hij: “Dit is een aanmoediging, een advies en een waarschuwing.” De waarschuwing was volgens hem om te blijven zingen, zoals in de fabel van de vos, de kraai en de kaas van Jean de La Fontaine, maar niet zijn kaas te laten vallen.
Hij prees de jury van de Halewijnprijs omdat deze als enige in Nederland over de literaire schuttinkjes heen durft te kijken en het onderscheid tussen literatuur voor kinderen, jongeren en volwassenen negeert. Dit ‘onthokken’ en ‘onthekken’ is volgens Benny Lindelauf heel waardevol, zeker nu de wereld steeds meer bezig is met ‘begrenzen en bemuren’.